Savaş ne çok insanın canını yakmıştı. Yapılanları bilmeyenler, bir yerde zafer kazanıldığını düşünmekle aptallık ediyordu. Her şey göz önündeydi işte: Paramparça edilmiş hayatlar, alınmış canlar ve geriye kalan sadece yaşanmamış olması dilenen acı hatıralar... Cana kıyan da canı alınan da insandı.
Reklam
İnsanlığın gözünü açlık ve hırs bürümüştü. Bunun için kimin ne bedel ödediği ise hiç önemli değildi.
Hayatı boyunca işe yarar olmayı, gerçek şeyler yapabilmeyi istemişti ve bu bir sanattı.
Hayvanlar, yedikleri bir parça ekmeğin karşılığını bir ömür öderlerdi. İnsanlar gibi zalim ve canavar değillerdi.
"İnsan olmanın en büyük erdemi insanı sevmektir"