"Haklısın. Anlatacak pek çok şeyimiz oldu."
İşte bu söz bende beklenmedik bir hüzün yarattı. Yaşadıklarımızı anlatmayı hayal etmek her şeyin bittiğini çağrıştırıyordu, oysa ben bitmesini istemiyordum, bulunduğum noktada, şu sınır çizgisinde kalmak istiyordum. Tam tamına öncesi ile sonrası arasındaki noktada.
Kimi zaman vazgeçilmez olduğunu, sen olmazsan dünyanın yerle bir olacağını, en azından hiçbir işin ilerlemeyeceğini zannedersin. Ama sonra bunun gibi bir şey olur ve şunu fark edersin:
a) vazgeçilmez değilsin
b) vazgeçilmez olmamak hiç de fena bir şey değil