Firuze akar
@Firuzeakar
Şüphesiz insanların en alçalmışı, Allah'a değil de başkasına tapandır.
Gözlerinle arama mesafe
koyuyor, karşılaşmayalım diye
yürüdüğün yollara hendekler
kazıp hudutlar çiziyorum
İçimde kırkikindi yağmurlarının ahmaklığı,
vakur bir mutsuzluğun yıllanmış yorgunluğu var
Tanımadığım herhangi bir kentin sobalı bir
evinde bıraktığım hüznümün merasimi
Kulağımda henüz ezberden okuyamadığım
şarkıların nağmesi var
Elimi muhtelif yaralarımda
gezdiriyor, patlamamış bir silahın
barut kokusunda kursağımda kalmış
bir ölümün yasını tutuyorum
Henüz hiçbir matemde yok kırılmışlığım
yalnızlığımı fersah fersah uzaklara götürüyorum
Söylesene neydi aşk?
Gözlerince bağışlanmış günahlarımın
derinliğinde bir ihtilal olan güzelliğin
Göç yollarıma kurulmuş
bir yalnızlığın en güzel duasıydı sanki
Solumda karım uyuyor,
Aklımda sen
Söylesene neydi aşk?
Kendi toprağında başkasının bayrağı altında mı ölmek?
Kirasını ömrümün veresiyesine yazdığım
sabahlara uyanabiliyor musun hala
Toplayabiliyor musun kiraz ağaçlarından umutları
İz bırakmış yaraların müdavimi mektupların
kokularına sıkıştırılmış papatyalardan taç
yapabiliyor musun gözü kara baharların dik yamaçlarında
Özlemini çektiğin ne varsa
tebessümlerinle alttan almış
Hep mutlu sanmışlar seni
Oysa ben nerde görsem içindeki acıdan tanırım seni