Fulya Soylu
@FulyaSyl
Öğretmen
65 okur puanı
Haziran 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Bu kadar kısa bir kitapla böyle büyük mesajlar vermek de ancak usta yazarların işi zaten. Bir günde bitirilecek bir kitap ama etkisi öyle bir günlük değil.
Benim çıkardığım ilk mesaj, Polikuşka’nın başına gelenlerden sonra kendi hayatından vazgeçmesinin sebebi tamamen çevresine kendini inandıramayacak olmasıdır. Çevre baskısını ve elalemin bizim hakkımızdaki yargılarını çok güzel anlatmış.
İkincisi ise para, para ve para. İnsanların para için her şeyi yapabileceğini ince ince işlemiş.
Tabi bunlar dışında o dönemin şartlarını ve sistemin eleştirisini de görebiliriz kitapta. Ben biraz Orhan Kemal’in anlattığı Çukurova’daki ağalık sistemine benzettim oradaki yaşam şeklini.
Reklam
“İnce Memed’den bir daha haber alınamadı, imi timi bellisiz oldu.” Serinin her kitabını böyle bitirdik ama ilk 3 kitapta hep devam edeceğimi bildiğim için kaygısızdım. Fakat bu kez gerçekten bitti. İnce Memed’den bir daha haber alamayacağız. Çok büyük bir maceraydı ve bu maceranın bitişiyle büyük bir boşluğa düştüm. Açıkçası bundan sonra hangi kitabı okursam okuyayım bu boşluğu dolduramazmışım gibi hissediyorum.
Kitapla ilgili anlatılacak çok fazla şey fakat buraya sığdıramam. Sadece şunu söylemek istiyorum:
İnce Memed’in kim olduğu önemli değil, İnce Memed bizim içimizdeki umut.
Ne yazık ki keyif alamadığım bir kitap oldu. Basit bir dille pek çok konu anlatılmaya çalışılmış. Hikaye güzel aslında akıcı ama bu kadar çok toplumsal konuya parmak basmak gerekli miydi? Göçmen sorunu, denizlerde batan botlar, bulunan cesetler,turistik bölgede yapılan oteller, ağaçlara verilen zarar, siyanürle altın aranması vs. Bunun gibi hepimizin eleştirdiği pek çok konuya değinmiş yazar ama çok fazla olmuş ve hikayeyle bir alakası yok. Göçmen sorununu ele alması çok güzel çünkü hikayeyle de bağlantısı var ama diğer konular sadece yazarın “bakın ben ne kadar duyarlıyım.” diye gösterme şekli.
Zaten bence yazar anlatacağı hikayeyi anlatmalı ve biz okuyucular oradan çıkarmalıyız gerekli dersi. Bu şekilde yazar hem hikaye anlatıp hem açık açık ders vermeye kalkınca olmuyor.
Bundan önce 
Gazap Üzümleri ni okumuştum. Orada yazarın anlattığı bir olay var ve anlattığı hikayeden biz zaten bütün toplumsal sorunları anlıyoruz hatta hissediyoruz. İyi edebiyat zaten bu değil midir? Yazar hikayeyi önümüze koyar ve çekilir ama o hikayeyi öyle bir işler ki herkes yazarın mesajını alır. Livaneli ne yazık ki bunu yapamıyor. Okuyucuların gerizekalı olduğunu düşünüyor sanki ve her şeyi ‘bu böyledir’ , ‘şu şöyle oldu’ , ‘bu konuda suçlu şu’ gibi direkt önümüze koyuyor. Ki bu konular zaten bizim de gündemde talip ettiğimiz konular. Zaten bildiğimiz konuları basit bir dille anlatması edebiyat değil bana göre.
Konu güzel, anlatım vasat. Konu güzel ve derin bir konu olduğu için kim yazarsa yazsın zaten güzel olacak. Fakat yazarın anlatımını çok da beğendiğimi söyleyemem. Çanakkale’ye savaşa giden 17 yaşındaki gençlerin duygusuna giremedim. Aslında bu beni hep ağlatan bir konudur fakat yazar diyaloglara o kadar çok yer vermiş ki duyguya giremedim. Yazarın duyguyu vermeye çalıştığı cümleler de ne yazık ki fazla zorlama geldi. Etkileyici cümle yazmak isterken bir sürü devrik cümle yazmış. Ve birbirini anlam olarak çok fazla tekrar eden cümleler var. Bir okuduğumuz cümleyi 5 sayfa sonra farklı bir versiyonla tekrar okuyoruz, 10 sayfa sonra tekrar…İttihat ve Terakki bolca eleştirilirken Atatürk’ten tek bir yerde bahsedilmiş, daha fazla bahsedilmesini beklerdim.
Yazar daha çok savaşın yarım kalan aşklar tarafını ele almış. Ama bu bana “Vatan elden gidiyor ne aşkı?” dedirtti.
Bunlara rağmen yazar kitabı güzel bitirmiş, Bedros hocanın sınıfta yoklama aldığı bölüm sanırım duyguya girdiğim tek yer oldu. En sonda da Yusuf’un kimle evlendiğini açıkça söylemeyip bizim anlamamıza bırakmasını sevdim.
Sonuç olarak okunur mu? Kitaptan beklentiniz sadece konunun güzel olmasıysa okunur. Ama biraz da edebi doyuruculuğu olsun diyorsanız tavsiye etmem.
TÜYAP kitap fuarında Kırmızıkedi yayınevinin sahibi İbrahim Bey tarafından tanıştırıldığım yazarlardan birisi Jorge Amado. Sanırım bundan sonra her fuarda İbrahim Bey’i bulacağım.
Bazı kitaplar vardır sürükleyicidir ama bu bambaşka bir hikaye. Hem sürükleyici hem sizi hikayenin içine alıyor, Brezilya’daki zencilerden biri oluyorsunuz.
Kitaba başladığımda sokaklarda boş boş gezen, serserilik eden, amaçsız yaşayan bir ana karakterin hayatını okuyacağımı sanmıştım. Fakat sayfalar ilerledikçe fark ettim ki ana karakterimizin çok büyük bir amacı var: Özgürlük.
Özgürlüğünün ve haklarının peşinde koşan zencilerin ve yoksulların hayatını sadece okumuyoruz yaşıyoruz bu kitapla.
Reklam