Uzun zaman oldu,
O kadar duymamışım kendimi,
Herkese baharken kuru yaprak kalmak,
Hep anlamak hep geri adım atmak huzur için,
Tek kanatlı kuşlar uçmuyor artık,
Tebessüm olmak kadar tebessüm alamamak,
Anlamak kadar anlaşılamamak,
Hep haklı sen bir o kadar haksız ben,
Bazen huzuru ayakta tutan bir eldir,
O elinde tutmaktan yorulduğu anlar olur,
Hep gül bahçesini sulayan sen olamazsın,
Ruhum benden gidiyor görüyorum,
Ellerimle tutmak istiyorum tutamıyorum,
Karanlığa çekilmiş seslerden uzak,
Kimse bilmeden kimse anlamadan derdim,
O kadar anlam uzak kalır mı insana,
Küskün çiçekler dökülmüş ellerim yorgun,
Her gün biraz daha kendime sürgün,