Reklam
Son zamanlarda çok garip hissediyorum. Aynı o hayatıma girmeden öncesinde olduğu gibi duygularım yavaş yavaş soluyor. Sanki kalbim kabuk bağlayıp kuruyor. Dıştan içe doğru sertleşiyor gibi. İki sene önce şimdi hissetmeye başladığım duygular vardı. Biriyle tanışıp güzel şeyler yaşama isteğim çok azdı. Ufak çaplı denemelerim hep sonuçsuz kalıyordu. Sevmek ve sevilmek istiyordum ama kimseyi bulamıyordum. İki sene önce bu boşlukta herhangi birinden ya da bir şeyden umudum yokken onunla tanışmıştım. Çok garip fazlasıyla korkunç; geldiğinde verdiği her şeyi sökerek alıyor sanki benden. Daha korkunç şeylerde oluyor. Artık onu başkasıyla görünce yüreğim sızlamıyor. Ona sahip olmaya dair düşüncelerim avucumda tuttuğum su gibi akıp gidiyor. Parmaklarım yoruldu artık kontrol edemiyorum. Onu unutmayı gerçekten çok istedim hatta sevgimin ona karşı olan sevgimin bitmesini. Sanırım bitiyor azalıyor bir kelebek can çekişiyor yüreğimde çok garip yüreğimin sıcaklığı azalıyor sanki kalbimi yakan acıya boğan sevginin eksikliğini hisseder oldum. Hiç sahip olmadığım bir insanin gidişi benden cok şey götürüyor. Hissediyorum yüreğimin ateşten kalan köz parçaları gibi hafif hafif yandığını her geçen saniye küle dönüştüğünü hissediyorum. En sonunda sadece kül kalacak zamanla soğuyacak yüreğime ışık veren ateş sonunda gri renkli bir küle dönüşecek kor ateşler sönüyor. Çok garip sesini gülüşünü nefesini kokusunu ezbere biliyorum neye alınır neye üzülür bildiğimi sanıyorum. Kafamı geriye çevirip yürümüşüm. Bir şeyleri geride bırakarak devam etmişim. Şimdi emin olamıyorum neyi nereye bıraktım aklımla yüreğim aynı yerde değil hayatımın iki yili gitti bir gülüş bir iltifat bir sevgi görmeden. Sahip olduğum tek şey sevgimdi şimdi onu da kaybettiğimi hissediyorum çok farklı hissediyorum artık ne yöne