Gamze gamze
@Gamzelcin
Öğretmen
Selçuk Üniversitesi / Lisans
Samsun
252 okur puanı
Haziran 2017 tarihinde katıldı
,, görkemini arttıran bu ihtişamın arasında ölümlü olduklarını bile bile hiç ölmeyecek gibi yaşamışlardı. Oysa şunca tapınağı yapan işçiler ve köleler gibi onları yaptıranlardan da geriye bir şey kalmamıştı... devirleri gelmiş geçmiş zamanları sona ermişti... hepsi gücünün zirvesinde iken devrilmişti. En dokunulmaz olduklarını sandıkları anda gitmişlerdi. Kendisini tarihin tamamı zannedenler tarihte bir nokta oluvermişlerdi sadece kaldıysa geriye bir isimleri kalmıştı onlar da hayırla yad edilir cinsten değildi.
"Okuma eyleminin insan muhayyelesini, düşünme ve kendi başına karar verme yetkilerini geliştirdiği bilinen bir gerçektir. Öte yandan hayal gücü kıt, düşünme ve karar verme yeteği kıt kişilerden oluşmuş bir toplumun ilerleyemeyeceği, bir koyun sürüsü kadar kolay yönetileceği de bir başka gerçektir. Düşünce özgürlüğünün bir kavram olarak ortadan kaldırmanın en iyi yolu düşünmeyi bilmeyen kuşaklar yetiştirmektir. İşte bu yönden bu ülkede bir süredir, okuyan bağımsız düşünen insanların sayısını azaltmaya, gittikçe yok etmeye yönelik bir kültür politikası güdülmektedir. Toplumu yalnızca boğazını düşünen bir koyun sürüsüne dönüştürme amacıyla izlenen bu politikanın yöntemlerinden biri de kitap düşmanlığıdır.(11 Şubat 1988) " sözleriyle kitabını savunan Pınar Kür senelerdir elime almaya cesaret edemediğim evet açıkça okumaya korktuğum bu kitabı yazmak için kendini nasıl hazırladığı her satırda çarpıyor okuyucusunun yüzüne. Suçluluğunuzu, sadece seyretmenin de, düzene kayıtsızlığın da suça ortaklık olduğunu bir kez daha anlıyorsunuz. Anlıyorsunuz da ne yapıyorsunuz peki?
Bu kitap canınızı çok yakacak.
Mine abla bir defa o kadar çaresiz hissetmişti ki kendini sokaklarda sık sık karşımıza çıkan ve verilen sadakayı asla karşılıksız almayan Deli Hüseyin'e cüzdanından çıkardığı 10 lirayı "Haydi al!" "Allah sevdiğine kavuştursun de bari." diyerek uzatmıştı. Ama Deli Hüseyin "Yok, o az olur bu kadar paraya ; ben bir de oynayayım sana, ondan sonra verirsin." demişti. Böylece sokakta Deli Hüseyin'in Harmandalı oynamasını seyrederken Mine ablanın hem gülüp hem de "Şu halimize bak allah aşkına" diyerek ağlamaya başlamasıyla son bulmuştu o gün.
Bir anneyle şekil alır yaşantımız. Temelimizde hep "o kadın" yaşar. Bizimle büyür, bizimle evladımızı büyütür. Hep oradadır, kızarız kimi zaman kimi zaman da sarılırız sıkı. Her şeyi nadiren en az onun kadar genellikle ondan daha iyi bildiğimiz yaşlara gelince alırız sazı elimize. Biz hatasız bir beste için çabalarken bir bakarız ki aynı notalara basıyoruz. Melodi yer yer değişse de...
Annelerin başrolde olduğu yaşamların derinliklerine iniyoruz. Yazar, okuyucusuna çok güveniyor, onunla adımlıyor satırları ona bırakıyor eksik kalanları.
Harika bir kitap okudum. "Gözlerini Kaçırma"
Mine Söğüt, akıllara durgunluk veren bir kurguyla yine harikalar yaratmış.
Anlamaya çalışarak okunacak bir kitap değil bu, tadına vararak okunmalı. İçinde ne olduğunu düşünmeden yenmesi gereken harika bir yemek gibi.
Edebi şölenin içinde kaybolmanın tadına varın. Zaten karanlık bir dehlizde ilerliyormuş hissiyle bir ürperti hissederek ilerliyorsunuz. Bir an önce ışığı görebilmek umuduyla.
Acı bir anlatıdan fazlası yok aslında. Size gül bahçesi vaad etmiyor Madam Arthur Bey. Sert bir yumruğa hazır olun.
