Gece Taun
@GeceTaun
Akdeniz Üniversitesi
18 okur puanı
Aralık 2024 tarihinde katıldı
Reklam
Sonunda
Jean-Louis Fournier ile bu kitap sayesinde tanıştım. Bu eser bir anlatı kitabı; Fournier, doktor olan babasını kendi gözünden, kısa kısa başlıklar hâlinde anlatıyor. Dışarıdan bakıldığında babası; hastaları tarafından sevilen, saygı duyulan, başarılı ve hatta birçok hastaya ücretsiz bakacak kadar alçakgönüllü bir adam. Ancak aile içinde, aşırı alkolün etkisiyle yarattığı psikolojik şiddeti ve korkuyu görüyoruz.
Yazar bunu uzun, duygusal ve dokunaklı anlatımlarla değil; kısa, soğuk ve yer yer ironik bir üslupla aktarıyor. Anladığım kadarıyla Fournier’nin genel yazım tarzı da bu ve bu yüzden onun başka eserlerini de şans vermek istiyorum.
Kitapta anlatılanlar ne kadar ağır olursa olsun, bu satırlar nefretle yazılmamış. Nitekim kitabın sonunda da belirttiği gibi: Babasını yeterince tanıyamamış olmaktan dolayı üzgün. Artık ona kızgın değil. Büyüdükçe hayatın zor olduğunu anlamış ve bazı insanların yaşamı daha katlanılır kılmak için “kötü” yollara başvurabileceğini kabul etmiş. Bu yüzden, kitap boyunca hâkim olan duygu; öfkeden çok anlayış ve kabulleniş.
Virginia Woolf’un Kendine Ait Bir Oda eseri, isminden de anlaşılacağı üzere bir kadının yazar olabilmesi için en basit ifadeyle kendine ait bir odası ve ekonomik özgürlüğü olması gerektiğini anlatıyor. Woolf, kadınların kurgu edebiyatındaki yerini, neden daha az eser verdiklerini ve cinsiyetler arasındaki eşitsizliği feminist bir bakış açısıyla ele alıyor. Ancak bunu yaparken o kadar dağınık bir yöntem izliyor ki, aklından geçen her fikri alakalı alakasız şekilde metne aktarmış. Sürekli o dönemin İngiliz yazarlarına ve eleştirmenlerine atıflarda bulunması ise bir yerden sonra insanı gerçekten sıkıyor. Bahsettiği kişilerin çoğuna hakim olmadığımız için bir sayfada on tane dönem yazarının isminin geçmesi okumayı oldukça zorlaştırıyor.Bana kalırsa bu eser ele aldığı konu bakımından ne kadar zamansız ve herkesi kapsayan bir meseleyse, yazım şekli de bir o kadar o döneme hapsolmuş ve yerel kalmış.Bu da maalesef okurken insanın kendisini çok zorlamasına ve nihayetinde büyük bir hayal kırıklığına uğramasına neden oluyor...
Buruk Bir Tanışma
Sait Faik Abasıyanık’tan okuduğum ilk kitap, aynı zamanda yazarın yayımlanan ilk eseri olma özelliğini taşıyan Semaver oldu. Bu kitapta denizcilerden işçilere, garsonlardan farklı hayatlara uzanan pek çok insanın öyküsünü bulabiliyorsunuz; oldukça geniş bir yelpazeye sahip. Betimlemeler sizi hikâyenin içine çekiyor; ancak yer yer bu yoğun betimlemelerin içinde boğulduğunuz da oluyor. Özellikle “Semaver” ve “İhtiyar Talebe” hikâyelerini çok beğendim. Diğer hikâyeler de hoştu, fakat beni etkilediğini çok içine çekildiğimi söyleyemem sanki tanımlıyamadığım eksik bir şeyler vardı...
Sait Faik, durum hikâyeleri yazan ve modern Türk hikâyeciliğinin öncülerinden biri olan, edebiyatımız için oldukça değerli bir isim. Bu kitap beklentimin bir miktar altında kalsa da, diğer eserlerine ve öykülerine şans vermek istediğim bir yazar oldu.