Gece Taun
@GeceTaun
Akdeniz Üniversitesi
18 okur puanı
Aralık 2024 tarihinde katıldı
Reklam
Hüseyin Rahmi Gürpınar, Efsuncu Baba’da yine o bildiğimiz üslubuyla batıl inançları tiye alan trajikomik bir hikaye sunuyor. Kitabın merkezindeki Ebulfazl Enveri Efendimiz, namıdiğer Efsuncu Baba; hayatını büyüye, tılsıma ve hurafelere adamış, yaptığı tuhaf hareketler nedeniyle çevresindekilerin "divane" gözüyle baktığı nev-i şahsına münhasır bir karakter. Hikaye, Efsuncu Baba’nın yolunun iplikçilik yapan iki Ermeni ile kesişmesiyle asıl absürt noktasına ulaşıyor. Enveri’nin bu iki sıradan adamı defineyi bulması için ona yardıma gönderilen ilahi varlıklar sanmasıyla film kopuyor ve olaylar tam bir akıl tutulmasına dönüşüyor. Ne yalan söyliyeyim Gürpınar külliyatına aşina olan bir okur için sonu fazlasıyla tahmin edilebilirdi ama bu durum eserin eğlencesinden hiçbir şey eksiltmiyor. Kitabın başında bu iki karakterin sokak jargonuyla harmanlanmış bozuk Türkçelerini anlamak epey zorlasa da, sayfalar ilerledikçe bu dile alışıyorsunuz. Nihayetinde Efsuncu Baba, dönemin cehaletini ve insanların saflığını ustalıkla ortaya koyan, okuması keyifli ve ibretlik bir eser.(Özellikle Gürpınar'ın kitabın sonunda hem eser hem de ülkedeki sözde "efsuncu babalar" üzerine kaleme aldığı o iki sayfalık değerlendirme kısmı, tek başına bile bu kitabı okunmaya değer kılmaya yetiyor)
Benim için klasik bir Zweig novellasıydı ama bu seferki kahramanımız olan Madame de Prie, 15. Louis dönemi Fransası'nda kralı bile parmağında oynatmış gerçek bir figür.Kadını besleyen tek şey saraydaki o kirli entrikalar, balolar ve vazgeçilmezlik sanrısı.Gözden düşüp taşraya sürüldüğünde bunların hepsinden uzak kalıyor ve madam'ın çöküşü başlıyor.
Madam, eski şöhretini geri kazanmak için ölümü bile göze alıp her adımını planladığı bir intihar şovuna girişiyor. Sanıyor ki gizemli ölümüyle Paris ayağa kalkacak, Kral pişmanlıktan kahrolacak ve herkes onu konuşacak. Bana kalırsa hikayenin en can alıcı kısmı burasıydı müthiş şaşaalı bir ölüm planlıyor kusursuz bir intihar şovu ama beklediği etkiyi alamıyor.O kadar ince dokuduğu planı bir iki dedikoduyla geçiştiriliyor; dünya onsuz da gayet güzel dönmeye devam ediyor. Bir insanın "devleşme" hayaliyle can vermesi ama sadece bir "dipnot" olarak kalması, narsisizmin en uç noktası en perişan sonu diyebiliriz.
Ancak anlamlandıramadığım biçimde kitapta sanki bir şeyler eksik gibi karakterin sığlığından mı fazla uç zihninden midir bilemiyorum ama bağ kurmakta fazlasıyla zorlandım kısımlar oldu.Tam ağır kitapların arasına sıkıştırılıcak kahve yanı kitabı(nerdeyse her zweig eseri gibi) denk gelirse okuyun.
