Bir anda çok önemli bir şey fark ettim.
Hatalı olan ben ya da bir başkası olsun; bugüne kadar ya tüm yükü kendi omuzlarıma alıp kendimi hırpaladım ya da hatayı tamamen karşı tarafa yıktım.
Çünkü biliyordum ki, suçu birine yüklemezsem oklar kendime dönecek ve ben kendime zarar vereceğim.Oysa her iki yol da zehirli.
Artık farkındayım; hayat çok kısa ve her an ölümle yüzleşebileceğimiz bir gerçeklik. Kendime eziyet ederek veya başkalarına yüklenerek zamanı boşa akıtıyorum. Gerektiğinde hatamı elbette kabul ederim ama artık durup bekleyemem, yoluma bakmam gerek.
Geçmişte çok hata yaptım, çok ders çıkardım. Beni en çok yaralayan ise birini kendimden uzaklaştırmak oldu.
Sırf kendi içimdeki acıdan kaçmak için suçu ona attım ama günün sonunda o acıyı yine kendime yükledim.
Bunun için kendime öfkeliyim.
Fakat her şeye rağmen, hikayenin bu şekilde bitmesi ikimiz için de en doğrusuydu belki de.
"Hayat, hatalardan ibaret değil; o hatalardan aldığımız derslerle kim olduğumuzu bulma yolculuğu. Ben de kendi yolumu yürümeye devam ediyorum."
Okuduğunuz için teşekkürler✨️