Oda boştu,havası kalmamış gibiydi,kendini bu yalnızlığın içinde anlamsız hissediyordu kadın;kimsenin onu arayıp sormadığı bu yerde boş,yararsız,yıpranmış,bitkindi.
Yaşamının çiçekli kayığını fasılasız bir ritimle sallayan,dalgalar gibi durmaksızın coşkun olan bu akışın kendisini mırıltılarla ileriye taşıdığını sürekli hissederdi kadın.