Ne hissettiğimi konuşmak çok zor,çünkü üzgünüm. Kimse sesimdeki çatlağı ve gözlerimdeki hayal kırıklığını fark etmiyo.
Yaşadığım şeyleri tek başıma atlatmaya çalışmaktan ve insanlara bunu belli edememekten çok yoruldum.
Sanırım tuhaf olan artık acıyı hissetmemem. Bomboş hissediyorum. Daha fazla ağlayamıyorum. En önemli şeyleri bile önemsemiyorum. Hiçbir şey gerçekten zevk vermiyor. Sanırım ruhum bedenimden önce intihar etti.