Makamıyla, parasıyla, şöhretiyle övünenler beni güldürüyor. Sonunda ‘ben’ denilen varlık, kozmik sonsuzlukta bir an yanıp sönen bir ateşböceği bile değil.
(Bizi sürükleyen nehir , Zülfü Livaneli)
Hava kötü dediğimde sadece havadan söz etmediğimi anlamak bu kadar zor mu? İlle de, ben bu hayattan bıktım, türünde sözler mi etmeliyim? (Serenad, Zülfü Livaneli)