Bir Şaman öğretisi şöyle der ;
Doğada hiçbir şey kendisi için yaşamaz..
Nehirler kendi suyunu içemez..
Ağaçlar kendi meyvelerini yiyemez..
Güneş kendisi için ısıtmaz..
Ay kendisi için parlamaz..
Çiçekler kendileri için kokmaz.
Toprak kendisi için doğurmaz..
Rüzgar kendisi için esmez..
Bulutlar kendi yağmurlarından ıslanmaz..”
Doğanın anayasasında ilk madde şudur..
Herşey birbiri için yaşar..
Birbiri için yaşamak, doğanın kanunudur.
Eski çağlardan süre gelen anlayıştı bu.
Bütünlüğü anlatırdı..
Özü iki cümleydi..
“Ben biz olduğumuz zaman ben olurum.”
“Ben, ben olduğum için sen, sensin.”
Hatıra kalsın diye bırakırda ruhumu..
Mahsun bir Derviş gibi boyun büker, giderim.
Dışarıdan izlemeye devam ediyorum, içine girilen o yapmacık samimiyetsiz dünyaları..
Gk.
Bir insanın sana neler yaptığını unutabilirsin ; ama o insanın sana neler hissettirdiğini asla unutamazsın..
~Freud