Bize anlaşılmayı istemek öğretilmiştir ama bu dilek en kindar talebimiz, yetişkinliğe geçtikten sonra da annelerimize duyduğumuz hınca sarılma, her ihtiyacımızı karşılamadıkları için onları asla affetmeme yöntemimiz de olabilir. Yetişkinler olarak anlaşılmayı istememiz pek çok şeyin yanı sıra sahip olduğumuz en vahşi nostalji biçimi olabilir.
Anlamamak ve anlaşılmamak insanı mükemmelliğin zorbalığından kurtarır. Bütün zorbalıklar başka birinin ihtiyaçlarını tamı tamına anlama iddiası taşır...