Sanki uzun bir yolculuğa çıktım. Ve ben yanıma hiçbir şey almadım. Sanki mühim bir işim varmışta ben onu yapmayı unutmuşum gibi eksikliğini fazlasıyla hissedebiliyorum. Sanki farkında olmadan bireylere veda ettim, içimde beni endişelendiren bir burukluk var. Rahatsız eden kocaman bir boşluk var. Bilmiyorum belkide gelip geçici bir şeydir. Anlayamıyorum.
Beklentiye girmediğinde hayal kırıklığına da uğramıyorsun. Küsmüyorsun kimseye. Ama artık eskisi gibi samimi de olmuyorsun. Bir daha neşeyle gülmüyorsun yanlarında. Gelecekten konuşmuyorsun. Nasip diyip geçiyorsun. Hayallerinin yıkılmasından korktuğun için bir daha hayal kuramıyorsun.
Canım çok şey anlatmak istiyor ama yorgunum. Beynim yorgun, bedenim yorgun, bunca şeyi affeden kalbim bile yorgun artık...
Heveslerim yorgun, iyimserliğim yorgun, konuşarak anlaşmaya olan inancım bile yorgun. Çok yorgunum...