Ay kitabeleri
@Goddesshecate
frangar, non flectar.
Lisans
106 okur puanı
Ekim 2022 tarihinde katıldı
Elise Kova 'nın 
Hava Uyanıyor kitabını yeni bitirdim. Bir serinin giriş kitabı olduğu için olay örgüsünün ve dünyanın temellerini atmaya odaklanmasını doğal buldum. Bu nedenle tempo zaman zaman yavaş ilerlese de genel olarak sürükleyiciliğini korudu.
Kitaptaki en büyük eksik benim için baş karakter Vhalla oldu. Karar verme süreçlerinin gereğinden fazla uzadığını düşündüm ve bu durum bazı bölümlerde sabrımı zorladı. Buna karşılık yan karakterler daha fazla ilgimi çekti. Özellikle Larel'in gizemli tavrı ve prensler arasındaki geçmişe dair yapılan imalar merak duygusunu canlı tuttu.
Vhalla ve Aldrik arasındaki yakınlaşmanın temelini oluşturan mektuplaşmaları ise oldukça başarılı buldum. Karakterlerin birbirlerini tanımaları ve güven geliştirmeleri bu sayede daha doğal hissettirdi.
Yayın kaynaklı yazım ve dizgi hataları gözüme çarptı; keşke editörlük süreci biraz daha özenli olsaymış.
Genel olarak beni heyecandan yerimde zıplatmadı ama ikinci kitaba devam etme isteği uyandırdı. Özellikle cephede yaşanacaklar ve karakterlerin sakladığı sırlar merakımı canlı tutuyor.
7/10
Zavallı Necdet benim için güçlü psikolojik çözümlemeleri ve duygusal geçişleriyle öne çıkan bir roman oldu. Özellikle karakterlerin iç dünyalarının bu kadar yoğun ve gerçekçi verilmesi kitabı etkileyici kıldı.
Necdet’in Meliha’yı tanımadan önce ona dair zihninde kurduğu imgeyle yaklaşması, zamanla bunun meraka ve ardından takıntıya dönüşmesi oldukça iyi işlenmişti. Aşkın nasıl giderek sağlıksız bir bağımlılığa evrildiğini görmek rahatsız edici ama başarılıydı.
Ancak beni en çok etkileyen ve aynı zamanda en çok rahatsız eden karakter Meliha oldu. Evli ve hamile olmasına rağmen Necdet’i sahiplenme arzusu, onu hayatındaki diğer gerçekleri ikinci plana atması ve özellikle kıskançlık krizleri ile çevresindekileri yıpratması oldukça sert bir karakter portresi çiziyordu. Bu yönüyle klasik “trajik aşk” anlatısından daha sert ve rahatsız edici bir etki bıraktı.
İbrahim Şemsi ve Müzehher ise hikâyenin en üzücü taraflarından biri oldu. İbrahim Şemsi’nin Necdet ve Meliha’ya duyduğu sınırsız güven ve gerçeği hiçbir zaman öğrenmemesi özellikle iç burkan bir noktaydı. Müzehher ise hiçbir şeyi hak etmeyen bir şekilde kıskançlık ve kontrol krizlerinin arasında ezilen masum bir karakter gibi kaldı.
Genel olarak roman, aşkı romantize etmekten çok, takıntı, bencillik ve duygusal yıkım üzerinden ilerleyen sert bir psikolojik anlatı sunuyor.
Üç farklı kadın, üç farklı hayat ama tek bir kırılma noktası etrafında dönen bir hikâye.
Smita’nın hikâyesi en sert olanıydı; sistemin içinde sıkışmış bir hayatın “kaçış yok” hissini iliklere kadar geçiriyor. Sarah ise modern dünyanın içindeki başka bir tür baskıyı gösteriyor: güçlü görünme zorunluluğu ve kontrol kaybı. Bu ikisi arasında Giulia daha hafif kaldı; hikâyesi kötü değil ama diğer iki karakterin yaşadığı yoğunluğun gerisinde kalıyor.
Kitabın en güçlü yanı kadın hikâyelerini bir “örgü” gibi birbirine bağlaması. Ama aynı zamanda en zayıf yanı da bu: her hikâyeye eşit ağırlık vermemesi.
Yine de bazı kitaplar vardır, kusurlarıyla birlikte hissedilir. Bu da onlardan biri.
İlk kez 
Güneş Demirel okudum. Konu olarak klasik bir aşk hikâyesi ama işlenişi zayıftı. Sürekli karakterler arasında geçiş yapılması beni yordu ve hikâyenin bütünlüğünü bozdu. En rahatsız eden kısım ise büyük olayların aşırı hızlı ve yüzeysel çözülmesiydi. Potansiyeli varmış ama iyi işlenmemiş. Benim için eh işte.
Güneş Demirel okudum. Konu olarak klasik bir aşk hikâyesi ama işlenişi zayıftı. Sürekli karakterler arasında geçiş yapılması beni yordu ve hikâyenin bütünlüğünü bozdu. En rahatsız eden kısım ise büyük olayların aşırı hızlı ve yüzeysel çözülmesiydi. Potansiyeli varmış ama iyi işlenmemiş. Benim için eh işte.
Benim canım huzursuzluğum
Demek yaraların bile yaraları oluyor göremediğimiz yerlerinde
Uzun zamandır şiir okumuyordum. 
Mümkansız Şeyler bu açıdan bana gerçekten iyi geldi.
Can Bonomo ’nun şair yönüyle ilk kez karşılaştım ve bu tanışma beklediğimden daha samimi oldu. Şiirlerde abartılı bir kapalılık ya da “uçukluk” yok; aksine daha gerçekçi, daha tanıdık bir duygu dünyası var. Bu da okurken mesafe koymak yerine yaklaşmamı sağladı.
Bazı dizeler özellikle altı çizilesi, bazılarıysa daha sade ama genel olarak içten bir kitap. Uzun bir aradan sonra şiire dönmek için iyi bir başlangıç oldu benim için.
Mümkansız Şeyler bu açıdan bana gerçekten iyi geldi.
Can Bonomo ’nun şair yönüyle ilk kez karşılaştım ve bu tanışma beklediğimden daha samimi oldu. Şiirlerde abartılı bir kapalılık ya da “uçukluk” yok; aksine daha gerçekçi, daha tanıdık bir duygu dünyası var. Bu da okurken mesafe koymak yerine yaklaşmamı sağladı.
Bazı dizeler özellikle altı çizilesi, bazılarıysa daha sade ama genel olarak içten bir kitap. Uzun bir aradan sonra şiire dönmek için iyi bir başlangıç oldu benim için.