Severim yürümeyi... Yürümek bir yere varmak değildir benim için. Bir yerden uzaklaşmaktır daha çok... Ama kendinden, ama acından, ama geçinemediğin her şeyden adım adım uzaklaşmaktır. Bu yüzden hiç bakınmam etrafıma... Kimseyle göz göze gelmem. Kimsenin yüzünde teselli aramam. Başım önde, adımlarım seridir her zaman...
İnsan belli bir yaştan sonra artık hayatında yormayan insanlar ister. Küsmeyen, alınmayan, konuşmaya ve iletişime açık insanlar...
Diğer türlüsü yorar, tüketir.
Zamanla insan, herkesin aynı kalbe sahip olmadığını anlıyor. Kimin gerçekten iyi niyetle yaklaştığını, kimin sadece işine geldiği kadar yanında durduğunu sessizce fark ediyor. Her söze cevap vermenin gerekli olmadığını, bazı şeylerin açıklamadan da anlaşılabileceğini öğreniyor.