Öz sevgi, geçmişi bastırmak ya da unutmak değil, onunla barışmak anlamına gelir. İnsan ancak geçmişini kabul ettiğinde onun gölgesinden kurtulabilir. Geçmişle barışmak, yapılan hataların sorumluluğunu almak ama bu hatalar üzerinden kendine zulmetmemek demektir. Çünkü insan öğrendikçe dönüşen bir varlıktır. Hiçbirimiz dünle aynı kişi değiliz. Bu yüzden geçmişteki benin kararlarına bugünkü aklımızla bakıp kendimizi suçlamak adaletsizliktir. Kendini seven biri, geçmişini yargılamadan suçlamadan ve inkar etmeden kabul eder. Çünkü bilir ki o yaşanmışlıklar onu bugünkü haline getirmiştir. Her yara, bir bilgelik bırakır geride. Her kayıp bir farkındalık, her hata bir yön değişimi. Bu farkındalıkla kişi artık geçmişine öfke değil, şefkatle bakar.