Gül Demirtaş
@Guldt
Şanlıurfa
1 Kasım
41 okur puanı
Aralık 2025 tarihinde katıldı
Kemal Varol’un kalemini güçlü buluyorum, okuduğum 2. kitabı oldu ve bunu bu kitapta da net bir şekilde hissettim. Anlatımı akıcı, dili etkileyici ve kurgusu da sağlam kurulmuş. Ancak tüm bunlara rağmen kitabı sevemedim.
Çünkü anlatılan hikâye ile aramda ciddi bir mesafe oluştu. Okurken zaman zaman rahatsız oldum ve bu rahatsızlık kitabın vermek istediği etkiyle ilgili değil, anlatılan olayın sunuluş biçimiyle ilgiliydi.
Bende bıraktığı his ne yazık ki şu oldu: bazı noktalar, özellikle kadın cinayeti üzerinden kurulan hikâye, bir trajediyi sorgulamak yerine sanki estetikleştiriyor ya da dolaylı olarak normalleştiriyormuş gibi geldi.
İyi yazılmış bir kitap olabilir ama herkesin seveceği bir hikâye değil. Benim için, güçlü bir kalemin zayıf bir duygusal bağla buluştuğu bir okuma deneyimi oldu.
Reklam
D.H. Lawrence – Bakire ve Çingene
Bu kitaba başlarken daha yoğun, daha sarsıcı bir hikâye bekliyordum. Özellikle atmosferi ve karakterlerin iç dünyası açısından güçlü bir şey okuyacağımı düşünmüştüm. Ama kitap bittiğinde geriye “ehh, fena değildi” hissi kaldı.
Lawrence’ın dili ve kurduğu atmosfer gerçekten etkileyici. Bastırılmış duygular, arzu ve doğa ile kurulan bağ oldukça iyi hissettiriliyor. Ancak hikâye ilerledikçe bir şeylerin eksik kaldığını düşündüm. Sanki kitap sürekli bir yere varacakmış gibi ilerliyor ama o beklenen kırılma bir türlü gelmiyor.
Karakterler ilgi çekici olsa da duygusal olarak tam bağ kuramadım. Özellikle sonu, bende güçlü bir etki bırakmak yerine daha çok yarım kalmışlık hissi uyandırdı.
Belki de problem beklentimdi. Daha çarpıcı, daha vurucu bir final beklediğim için kitap bende olması gereken etkiyi yaratmadı.
Kötü bir kitap değil ama benim için unutulmaz da olmadı. Daha derin bir iz bırakmasını isterdim.
Bazı kitaplar vardır; bittiğinde kapağını kapatırsınız ama içindeki duygu hemen kapanmaz. Kırık Kanatlar benim için tam olarak böyle bir kitaptı.
Halil Cibran bu kısa romanda aslında çok sade bir hikâye anlatıyor. Saf bir sevgi, yanlış bir zaman ve toplumun katı kuralları arasında sıkışıp kalan iki insan… Ama bu hikâyenin asıl gücü olaylardan çok, insanın içinde bıraktığı duyguda saklı.
Okurken sık sık şunu düşündüm: Bazen iki insan birbirini gerçekten sevebilir ama hayat onların tarafında olmayabilir. Bazen kader, gelenekler ya da toplum, iki insanın en saf duygusunu bile yaşanamaz hâle getirebilir.
Cibran’ın dili çok sade ama aynı zamanda çok şiirsel. Bu yüzden kitap ilerledikçe hikâyeden çok o melankoli insanın içine yerleşiyor. Ve kitap bittiğinde geriye büyük bir olay değil, ince bir hüzün kalıyor.
Kırık Kanatlar bana bir kez daha şunu düşündürdü: Bazı aşklar mutlu sonla bitmez. Ama insanın kalbinde uzun süre yaşayan bir iz bırakır.
Kısa ama etkisi uzun süren bir kitap oldu benim için.
Bu kitapta, İÖ 2000’lerden 17. yüzyıla uzanan şiirler var. Sümerce, Eski Mısır dili, Yunanca, Latince…
Diller farklı ama söylenen hep aynı şey.
Aşk. Altını çizdiklerim, kalp koyduklarım oldu çok fazlaaa çünkü bazı dizeler insanı yüzyıllar öncesinden yakalıyor.
Entel görünmek için yalan söylemeyeceğim ama hayatımda okuduğum en uzun en anlaşılmaz en nedensiz - sonuçsuz kitabiydi. Beni yordu , beynimi yordu.. elimde bir kaç alıntı cümleden başka bir şey kalmadı. Asla kimseye tavsiye edeceğim bir kitap değil...
Reklam