"Biliyorum , biliyorum. Anlamıyorum. Tek bildiğim , acısız yaşamanın mümkün olmadığı ; hayatın ne kadar uzun ya da kısa olursa olsun. İnsanlar seni yüz üstü bırakır. İncirnisin ve intikam alırsın..."
... Hiçbiri huzurlu , yumuşak ya da basit insanlar değildi. Benim gibiydiler. Acıları , gizli yaraları , farklı farklı zayıflıkları vardı.Pek uyumlu olduğumuz söylenemezdi. O kadar keskin kenarlarımız vardı ki bazen birbirimizi kesiyorduk ama sırtımı ateşin sıcaklığına vererek yan yatıp kıvrıldığımda , içimi o kadar tatlı bir minnet duygusu kapladı ki boğazım sancısı. Beraberinde korku geldi. İkisini bir arada tutmak , bedelini ödemeye hazır olduğum bir lükstü. Artık kaybedecek daha fazla şeyim vardı.