"schiller'in romantik ruhlu iyi insanlarında bu hep böyledir. İnsanı son dakikaya kadar tavus tüyleriyle süslerler; son dakikaya kadar kötülük değil, iyilik umarlar... Madalyonun öbür yanını hissetmezler bile, ne pahasına olursa olsun, söylenmesi gereken sözleri, önceden bir türlü ağızlarından kaçırmak istemezler. Bunu düşünmek bile ödlerini koparır... Tavus tüyleriyle süsledikleri adamın kendisi gelip de onları burunlarıdan yakalayıncaya kadar gerçek karşısında, iki avuçlarıyla yüzlerini örterler.