Kime hayatını adıyorsa insan, hayat da sonunda onunla sınıyor. En büyük sınavı oluyor. Özünü unutanı sevmiyor hayat, adanmışlığı alıyor duvardan duvara vuruyor. Kurtarıcıyı alıyor, kızgın ateşlerde dağlıyor. Çünkü kendini adayan kurtarıcı, hayatın planını bozuyor.
Yalnızlığın en derin biçimi, yıllarca tanıdığın insanların ortasında oturup, hiçbiriyle artık aynı dili konuşmadığını fark etmektir. Bu, dönüşmüş bireyin başa çıkması gereken aşamalardan biridir. Eski bağlar keyif vermez, yeni bağlarsa henüz kurulmamıştır.
