Hüsna Encu
@HSNE
Switzerland
13 okur puanı
Ekim 2018 tarihinde katıldı
Kalem oynarsa kader susar, yazılan hiçbir şey tesadüf değildir. Bazı defterler dolmak için, bazı kalemler tükenmek için vardır. Ama en tehlikelisi, hiç yazılmamış cümlelerin akılda birikmesidir. Çünkü insan, en çok söyleyemedikleriyle ağırlaşır.
“Zihnim, susmayı unutan bir radyo gibi; her frekansta başka bir düşünce, her melodide başka bir huzursuzluk çalıyor. Kapatmayı bilmiyor, sessizliği tanımıyor, sadece konuşuyor… durmadan.”
Gecenin sessizliği, masa lambasının loş ışığında kendini hissettiriyor. Önümde açık bir kitap, sayfalarına dökülen kelimeler zihnimde yankılanıyor. Yanımda duran kahvenin sıcaklığı, içimde hem bir huzur hem de hafif bir hüzün bırakıyor. Tıpkı hayat gibi… Bazen mutluluğu bir yudumda buluyor, bazen de en güzel anların bile içinde küçük bir gölge saklı olduğunu fark ediyorsun.
Mutluluk ve mutsuzluk, hayatın birbirine sarılan iki rengi gibi. Biri olmadan diğerinin anlamı eksik kalıyor. Kitabın satırlarında, belki de kendi içimde, mutluluğun ne kadar narin olduğunu düşünüyorum. Bir şansla şekillenen hayatlarımız, bazen beklenmedik anlarda umudu fısıldıyor kulaklarımıza. Belki de en karanlık gecelerde bile bir ışık bulmamızın sebebi bu: Şansın bize sunduğu küçük ama değerli anlar.
Kahvemden bir yudum alıyorum, sayfanın kenarında gezinen gölgeler bile bana umut veriyor. Çünkü her gölge, bir ışığın varlığını hatırlatır. Ve biliyorum ki, ne kadar zor olursa olsun, her sabah yeni bir başlangıç, her sayfa yeni bir hikâye ve her an içimizde yeniden doğan bir umut var.