Beklentisizlik bir boşluk değil, bir özgürlük.
Artık kimseden bir şey beklemiyorum. Ne bir mesaj, ne bir ilgi, ne bir anlayış…
Kimseyi hayal kırıklığı yaşatamaz hale geldiğim noktadayım, çünkü kimsenin yapacaklarına dair bir tahminim bile yok.
Sessizlik beni rahatsız etmiyor. Aranmamak, sorulmamak, unutulmak…
Hiçbiri canımı yakmıyor artık. Çünkü öğrendim: Beklenti, insanın kendi kalbini kandırmasıymış.
Artık kimseyi olması gerektiği gibi hayal etmiyorum. Kimseye “bana nasıl davranmalı” diye notlar yazmıyorum içimden.
Herkes olduğu gibi.
Ben de olduğum gibiyim.
Ve bu hâl, belki biraz soğuk… ama bir o kadar huzurlu.
Kimseden bir şey beklemeyince, gelen her şey bir hediye oluyor.
Ama gelmese de sorun değil.
Çünkü ben artık kendi içimde tamamım.