...."Bir bitişi yaz" dedi,
"yazarım" dedim.
En iyi bildiğim şeydi..
Susardı..
Susardım..
Yanmazdı...
Yanardım..
Ayrılık şarkılarının iki farklı notasıydık belli ki,
Ve bir köşede unutulmaya yüz tutmuş kemanın kopuk telleri..
Ne zaman elimde olanı güzelleştirmek için uğraşsam,
Gönlüne açılan kapının eşiğine itilmiş bulurdum kendimi..
Sonra anladım ki; her gidişte daha bir fazla yitiriyorum sesimi..
Sonra anladım ki; konuşmak yersiz,
Vedalar bulaşıcı,
Susmak zaruri..
Sonra anladım ki; kimse sevdiği kadar sevilmiyor...
Şair kandırmış bizi...
........
................
........................