Ben karanlıktan korkardim ama sebebi bir anım: ilkokuldaydim ve evimiz kerpicten küçük köhne bir ev. Tuvaleti evin yan tarafındaydı ve kapısı yoktu işin kötüsü ışığı da yoktu. Diyeceksiniz kapısız tuvalet olur mu olmaz ama öyleydi işte biraz yoksulluktan biraz ihmalkarlık ya da biraz alışkanlıktan. Bir gün çişim geldi tuvalete gittim gece tuvalette biri var gibi ama görünmüyor ses de yok iyice eğildim anlamak için birden böööö diye bir sesle geri geri bağırarak kactim eve. Bu kötü şakayı yapan ablamdi ve hala karanlıktan korkarım
"Özgür bir Kürdistan tohumu ekiyorum. Onu geliştirip büyütün"
Yalnızca bir dakika durup düşünün. Yukarıdaki tümceyi kim söylemiş olabilir? Apo mu? Aklınıza hemen Apo geldiyse, aslında
Yine Saramago, yine bitmeyen virgüller, yine adı bilinmeyen bir yer ve adı bilinmeyen insanlar..
Körlük ile başlayan macerama, Saramago etkinliği dolayısıyla Görmek ile devam ettim. Yaklaşık üç buçuk