Tuhaf.. Sakinleyince hayat, insan nasıl da farkına varıyor bir şeylerin..
Belki de ilk defa içimden geleni, içimden geldiği anda yapmış olmanın rahatlığını yaşadım. Ama afalladım, belki de elime yüzüme bulaştırdım, acemiliktendi belki. Ya da her şey olması gerektiği gibi ilerlediği içindi şu hayatta..
Bazen gerçekte kim olduğunu yansıtamıyorsun bile, ipin ucu bi anda kaçıvermiş oluyor, öylece kalıyorsun şaşmış bir hâlde...
Duraklamak ve sakinlik bütün mesele bu, zaten hep sakinlik ve huzur beklemedim mi bu hayattan.. İyi olan ne varsa zayi olmaz hem..
Artık ne kendimi anlatmak için çaba harcayacağım ne de beni görsünler, anlasınlar ruhumu diye çırpınacağım. Bir şeylere yetişme telaşından çoktan vazgeçtim.
Anda kalmanın o anı gerçekten yaşamanın kıymetini bilmeli insan. Tüm samimi görünen samimiyetsizliklere inat samimiyeti ve içtenliği yitirmemeli...
Ve hayallerimle varım artık, hiç vazgeçemediğim ve vazgeçmeyeceğim o güzel hayallerim için adım atmaya devam edeceğim...