Bu kitabı Hamburg seyahatim sırasında okudum ve çoğunu uçakta bitirdim. Bir akşam dışarı çıkmak için kitabı elimden bırakmaya kendimi zorlamam gerekti, ama kalbim hikâyede kaldı.
Beklemediğim şekillerde beni iyileştirdi—bana mutluluk verdi ama aynı zamanda sessizce kalbimi kırdı. Bana ne kadar kırılgan bir şeyin mutluluk olabileceğini ve hatta kalp kırıklığının bile böylesine incelikle yazıldığında nasıl güzel hissedilebileceğini gösterdi.
Thomas, sana hayran kaldım. Eoin, seni her zaman rüzgârda hatırlayacağım. Anne, varlığınla kalbimin bir parçasını sıcak tuttun.
Bu kitap sadece bir hikâye değildi—bir histi, bir anıydı, sonsuza dek yanımda taşıyacağım sessiz bir yankıydı.