Aşığını evliliğin çemberi içine kapatan sevdalı kadın, onu kendisiyle birlikte yaşayıp ölmeye mahkum eder; kendine hayran kadınsa aynadaki hayalinde yabancılaşarak kendi kendini hiçleştirir.
Aynadaki her çizgimden korkmaya başladım. Vahşi bir kalem ucu gibi sağa sola saldırmamdaki nefret de sizdiniz. Ben sizi tanımak istemiyordum,kusmayı siz öğrettiniz. Bir dilim ekmek alıp gidecektim,hamuruma çamuru siz ektiniz.
Onu sevdiğimi, ne olursa olsun kendimi sıyıramayacak kadar ona bağlı olduğumu biliyorum. Ben onun yaşamının tek dinlendirici köşesi oldum. Belki de sığınabileceği tek kişi...