İçinin boş olduğu, çoğu duyguyu hissedemediğini fark ettiği, fark etse bile kendini itiraf edemediği o zamanları bu denli iyimserlikle hatırlaması garip göründü ona. Sanki başka birisine bakıyorum, diye düşündü, demek ki böyle böyle büyüdüğünü anlıyor. Ne garip. Mutluymuşum ama mutsuzmuşum. Benmişim ama değilmişim.
Bazen insanlar yaşadıklarını inkâr ederler. Yok sayarlar. Yaşananlar yaşanmamış, olanlar olmamış gibi bir hayat sürerler kızım. Aradan zaman geçince, araya mesafe girince, yıllar herkesi ve her şeyi eskitince geçer sanırsın. İnsan yanılmak konusunda çok yetenekli, ne yaparsın... Acizlik.
Herkes beni neşeli, şen, güleç yüzlü diye bilirdi. Çoğumuz öyle yapmaz mıyız zaten,
her şeyi mutlu bir yüzün arkasına saklarız da saklarız. Bir an gelir, o yığıntı güleç yüzünün arkasından taşmaya başlar.