Sesini unutmaya başladım.
Onca geceyi sohbetinle devirmemize rağmen.
Annenin yanındayken sesini saran o utangaçliği,
Telefonu açtığında o,
"Alo" deyişini özlüyorum halen.
Ama yüzünü unutmaya imkan mi var?
Hele o kahverengi gözlerini... Saçlarından ağırlığım alırdı rüagar,
Şimdi ise fırtınalar besliyor özlemini.
Umurunda olmamam canımı yakmıyor.
Çünkü sen de bir zamanlar ben de "bir şeydim"
Belki de hala bunun farkında değilsin.
Gözünde "hiçbir şey"
Olmayan bir insan için,
Sen hälä her şeysin.