Papatya iktoprağa kavuştunda sevinçle filizlenmesini sevinçle bekler kimin hayat verdini merakla ve sabirsızlıkla ogününü bekler bigün papatya yazbaharında filizlenir o heycanla çıkan papatya ilk gördünü o bana hayatveren kişi der bapatya ilk açtında güneşi görür ve bu bana hayat veren kişi der güneş batar ay çıkar acaba aymı bana hayat veriyo der ama neyazıkı oda batar papatya beni kim beni koruyo ve besledi diye diye kahırlanır papatyanın yaprakları solar tektek düşer toprağa halbuki ona can verip yaşama sevinci veren toprak oldunu bilmez ogün bugündür toprak nezaman papatya çıkar diye ortalığı nezaman güzeleştirir diye bekler toprak biliyoki papatya ona hiç bakmayacanı ama papatyayı görmedende edemezdi (NOT= biz ne kadar çabalasakta hayat bizi en arkaya atıp durur)