Bir kitabı okurken geçen iki saatin, ömrümün birçok senelerinden daha dolu, daha ehemmiyetli olduğunu fark edince insan hayatının ürkütücü hiçliğini düşünür ve yeis içinde kalırdım.
İçimde yarım kalmışlığın hüznü var ve içimin yalnızlığına hapsoldum, küçük bir gülüşü taktım maske diye yüzüme iyiyim yamaladım dilime... insanlar acımasızdı çekildim kendi dünyama iki satır arasında