Zamanın akmadığı, kelimelerin düğümlendiği o anlardayız. Rutinin ağırlığı altında ezilmek mi, yoksa o ağırlığa rağmen ayakta kalmak mı? Seçim her zaman bizim, yorgun olsak bile.
Bazen her şey öyle bir üst üste biniyor ki, canımın sıkılması bile lüks kalıyor. Dışarıda bitmek bilmeyen bir beklenti silsilesi, içeride ise hiçbir yere sığdıramadığım o devasa yorgunluk... Herkes bir şeyler anlatıyor, herkes bir akıl verme derdinde ama kimse o zihinsel kalabalığın içindeki mutlak yalnızlığı görmüyor.