Hatice Ç.
@Hatice_1903
Ankara
Ankara, 29 Aralık 1989
41 okur puanı
Mart 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Puan vermedi·192 syf.·
2026 16. kitabı
Hikâyedeki İngiliz karakter, bilgiyi sürekli çözümleyerek anlamaya çalışan ama bu yüzden özden uzaklaşan birini temsil ediyor. Kitaplara gömülüyor, teoriler kuruyor ama aradığı şeye yaklaşamıyor. Santiago ise bambaşka bir yerde duruyor; o, hayatın içinden öğreniyor. Gördüklerine, hissettiklerine kulak veriyor. Onun yolu bilmekten değil, fark etmekten geçiyor.
Bu kitap insana sürekli şunu fısıldıyor: Aramakla değil, fark etmekle bulursun. Belki de peşinden koştuğun şey zaten senin içindedir. Ama sen onu düşüncelerle, analizlerle, fazlalıklarla örtüyorsundur.
Evrenin Ruhu fikri de burada anlam kazanıyor. Eğer o bağı kurabiliyorsan, hikâye sana çok daha fazlasını açıyor. Kuramıyorsan, eksik ya da yüzeysel gelebiliyor. Çünkü Paulo Coelho her şeyi açıklamıyor; bazı boşlukları bilinçli olarak sana bırakıyor. Hissetmeni istiyor, sadece anlamanı değil.
Büyük dönüşümlerden çok küçük farkındalıklara odaklanıyor. Bazen hayat dediğin şey, küçücük bir yön değişimiyle tamamen başka bir yere evrilebiliyor. Bunu kendimde de yaşadım; bazen tek bir fark ediş, insanın bütün yönünü değiştirmeye yetiyor.
Benim için bu kitap bir hikâyeden çok bir hatırlatma. Gürültü azaldığında, cevabın zaten hep orada olduğunu fark ettiren bir şey.
️Sevdiğim alıntılar:
“Bir şeyi gerçekten istersen, onu gerçekleştirmen için bütün evren işbirliği yapar.”
“Her şey bir tek ve aynı şeydir.”
Puan vermedi·208 syf.·
2026 15. kitabı
Kitap yazarın, kansere yeniden yakalanan babasının hastalık sürecini, kaybını ve özellikle babaçocuk arasındaki bağı, anılar üzerinden anlatması üzerine kurulu. Dili sade, akıcı; hızlı okunan, yer yer duygulandıran bir kitap. Duygusal sömürüye kaçmadan, içinden geldiği gibi yazılmış olması da artı. Ana fikri de net: Sevdiklerinin kıymetini zaman varken bil..
Kitapta geçen “BABAM BİR BAHÇIVANDI, ŞİMDİ BİR BAHÇE…” cümlesi de aslında anlatılmak istenen duygunun en sade ve en vurucu özeti gibi.
Ama gelelim işin diğer tarafına…
Açık konuşmak gerekirse ben kitabın bu kadar abartılmasını pek anlayamadım. Biraz oku ve unut hissi bırakan, popüler kültürün fazla yükselttiği bir kitap gibi geldi bana. Çünkü anlattığı acı çok gerçek, evet… ama aynı zamanda çok tanıdık. Sokakta herhangi birini çevirip 10 dakika konuşsan, benzer hikâyeler, benzer acılar zaten dökülür ortaya. Dinlerken üzülürsün, empati yaparsın ama bir süre sonra hayat devam eder ya… bu kitap da bende tam olarak o etkiyi bıraktı.
Belki de bu yüzden beni çok içine çekmedi. Çevremizde bu kadar gerçek hikâye varken, bu anlatı bana ekstra bir şey katmadı gibi hissettim.
Tabii ki şunu da inkâr edemem: Babasını kaybetmiş ya da babasız büyümüş insanlar için bu kitap çok daha derin, çok daha dokunan bir anlam taşıyabilir. O empatiyi kurdum, o duyguyu anladım. Ama genel olarak baktığımda ben çok zevk alarak okumadım.
️Kısacası; okunmasın demem ama beklentinizi çok yükseltmeyin. Özellikle acısı çok taze olanlar için ağır gelebilir, biraz daha mesafeyle okunması daha iyi olabilir.
Puan vermedi·180 syf.·
2026 14. kitabı
Hamlet bu kez benim için sadece okunacak bir kitap olmadı…
Kitapla sesli kitabı eş zamanlı okuyup dinledim.
Üstelik Ali Düşenkalkar’ın yönetmenliğini yaptığı oyunun sesli kitap versiyonuydu bu… ve ilk defa bir hikâyeyi gerçekten yaşadım.
Sayfalar akmadı… her bölüm zihnimde sahne sahne canlandı.
Hiçbir şey görmeden, sadece seslerle;
duygular, gerilim ve o derin iç çatışma zihnimde canlandı.
Murat Şen (Hamlet) karakterin iç sesini,
Atilla Olgaç (Claudius) karanlığını,
Songül Öden (Ophelia) kırılganlığını,
Selçuk Yöntem ise o derin ve ürpertici atmosferi o kadar güçlü vermiş ki…
Tülay Bursa ve yine Ali Düşenkalkar (Polonius) hikâyeyi tamamlayan o sağlam omurga olmuş.
Metin neredeyse birebir ilerliyor; birkaç küçük fark dışında ruhu tamamen korunmuş.
Ama bu şekilde deneyimlemek, her şeyi bambaşka bir seviyeye taşıyor.
️Ve Hamlet…
bu kez bir kitap değil, zihnimde iz bırakan bir sahneye dönüştü.
Puan vermedi·372 syf.·
2026 13. kitabı
Bir grup insan oturmuş, sadece sohbet ederek dünyanın en büyük sorularından birini tartışıyor. Kitap tam olarak böyle ilerliyor. Karşılıklı diyaloglar şeklinde, akıp giden bir konuşmanın içinde
Puan vermedi·293 syf.·
2026 12. kitabı
Hamnet, William Shakespeare’in hayatından esinlenen ama aslında çok daha derin bir hikâye anlatan bir roman. Okurken sadece bir olay değil, bir ailenin içten içe yaşadığı kaybın ağırlığını hissediyorsun.
Hikâyede en çok dikkatimi çeken karakter Agnes oldu. Doğayla iç içe, sezgileri güçlü ve farklı bir kadın. Onun gözünden yaşananlar kitabı daha da etkileyici hale getiriyor. Aile hayatı sakin ilerlerken Judith’in hastalanmasıyla her şey değişiyor ve bu durum kısa sürede Hamnet’e de yansıyor. Sonrasında yaşanan kayıp özellikle Agnes için hayatı durma noktasına getiriyor.
Kitapta yasın herkes tarafından farklı yaşanması çok gerçekçiydi. Aynı acı ama bambaşka tepkiler.. Bu da hikâyeyi daha güçlü kılıyor.
Bir yandan da bu kaybın yıllar sonra yazılan Hamlet ile bağlantısı fikri beni etkiledi. Sadece bir ölüm hikâyesi değil, acının zamanla başka bir şeye dönüşmesi de anlatılıyor.
Hamnet’i okurken Maggie O’Farrell’in dilinin ne kadar güçlü olduğunu inkâr etmek zor. Atmosferi, duyguyu ve dönemi gerçekten çok iyi kuruyor. Ama bazen betimlemelerin fazlalığı hikâyenin akışını biraz yavaşlatıyor gibi hissettim. Bazı sahnelerde anlatılan duygu zaten çok güçlü olduğu için, uzun betimlemelere çok da ihtiyaç yokmuş gibi geldi bana. Yine de bu detaycılığın yazarın bilinçli bir tercihi olduğunu hissediyorsunuz; sanki okuru o dönemin içine tamamen sokmak istiyor. Ben sadece yer yer biraz daha sade bir anlatımın hikâyenin etkisini azaltmak yerine belki daha da güçlendirebileceğini düşündüm.
Genel olarak Hamnet, sade anlatımıyla değil ama duygusuyla etkileyen kayıp, aile ve hafıza üzerine düşündüren bir kitap.
