“Kızım, karnından değil kalbinden sevendir ana. Analar güçlü çocuklar doğurduğundan eminse evladının yiğitliğini göreyim deyin yıldız olup göğe ağar. Sen yıldızları gündüz yok mu sanırsın? Ne aydınlık ne karanlık onları yok eder. Görmezsin gündüz ama bilirsin oradadır. Oradadır işte! Göğün mavisine, grisine, karasına, kızılına karışır da oradan sana bakar. Ne zaman özlesen bir ıslık çal. Seni duyar. Bir rüzgar ıslığını yüce dağ başına götürür. Ulu dağlar ak bulutlara… Bir bakmışsın senin ıslık anana eletilmiş. İşte böyle Neanne’sinin kuzusu.”