Renkler solmuş; görüntü aynı, zamanın dışında hiçbir şey değişmemiş. Birden çok az insanın farkına vardığı bir şeyi seyretmekte olduğumu kavrıyorum: Zamanın manzarasını. O derin, Tanrı'ya ait yalnızlık duygusu da, karşımda yüz binlerce yıldır değişmemiş bir resim gibi uzanan bu manzaradan doğuyor.