İnsana hürmet etmeyi unuttuk. Her insanda saklı olan yükseliş imkanları var, onları görmeyi unuttuk. Muhatabımıza “hazreti insan” olarak yaklaşmayı unuttuk. Karşımızdaki insanı önce kusurlarıyla tanımlıyoruz...
Ne önemi var? Hiçbir anlamı yok. Ölüm. Evet, ölüm. Hiçbiri bilmiyor, bilmek de istemiyor; bana acımıyorlar. İşte piyano çalıyorlar. Umurlarında değil, ama onlar da ölecek! Aptallar! Önce ben, sonra onlar; ama onlar da ölecek! Nasıl da mutlular... Hayvanlar!