Kalp akla tabi olursa o vakit ben hükümran olurdum insana, yalnızca beni dinler, benim emirlerime itaat ederdi. İllaki aklı tabi olursa kalbine o vakit ben varsam da yok gibiydim. Söylesem de işitmezdi. Zincire vurulmuş bi hükümdar, kendi sarayında esir bir padişah olurdum. Dilsiz bir amir, kör bir kılavuz n işe yarardı ki?
Ahiret denen şeyi getirmedim hiç aklına. Zira o akla geldiği anda ben onu terk ederdim. Ben yalnızca bu dünyada vardım, ahiret benim için yokluk demekti.
Ben üzmem insanları. İnsanlar hüzünlensin istemem. Zira hüzünlenen insan Allah'ı hatırlar. Belki de o sebeple hep dünyalık şeyleri, insana hoş gelenleri yapsın isredim. Makam, mevki, mal-mülk, para, şehvet... Şayet bunları aklına sokarsam insan dehasının ister ve Allah'ı unuturdu.