Biz bizleyken ne kadar bizdik? Biz bizleyken ne kadar kendimizdik? Biz bizleyken ne kadar tanışık ya da ne kadar uzaktık bir değerimize? Bu soruların bir cevabı yoktu. Bu soruların birçok cevabı vardı. Ne kadar kendimizsek o kadar bizdik ama ne kadar kendimizde kalırsak o kadar bizden uzaklaşacaktık. biz bizleyken birbirimize bir nefes kadar yakın ama biz bizleyken düşüncenin ötesi kadar uzaktık. Biz bizleyken ezelden tanışık, biz bizden gidince yolda görsem tanımam kadar yabancıydık.
Niyaz-ı Mısri' nin " Günde bir taşı düştü yere, bina-ı ömrümün.. Can yatar gafil, hanesi oldu harap bihaber" dediği gibi, ruhumun hanesi olan cisminin de her bir gün bir taşı düşmekle yıpranıyor gördüm.
...Yine pek çoğumuz aniden delice davranmaya başlayan biriyle rahatsızlık verici tecrübeler yaşamıştır...Hepimiz bu tuhaf anlarda ne tepki vereceğimizi, ayarı bozulan kişiye nasıl yardımcı olacağımızı ve bu olaylara kendi verdiğimiz tepkiyle nasıl baş edeceğimizi düşünürüz.
Ilk tepkimiz genelde kaçma yönünde olur ama korku ve kaygılarımızın ötesine geçmeyi başarabilirsek, karşımızdaki kişinin acısını anlayabilir, ona şefkat gösterebiliriz.Anlayış ve şefkat zihinsel sorun yaşayan kişiye yardımcı olmakla kalmaz, bizim de kendimizi daha insancıl hissetmemizi sağlar.