Tanrı öldü, dediler, gökler yarıldı.
İnançların temeli, yerle bir oldu.
Ancak, ruhlarımızda hala bir parça kaldı,
Yokluğunda aranan, bir Tanrı figürü.
Kendimiz yarattık tanrıları, sonra öldürdük,
Boşlukta dans eden gölgeler olduk.
Aydınlık karanlığa karıştı,
Varoluşun anlamı, bir bulmaca.
İyilik ve kötülük, çizgiler bulanıklaştı,
Ahlakın pusulası, kayboldu denizde.
Herkes kendi tanrısını yarattı,
Kendi cehennemini, kendi cennetini.
Bir yandan özgürüz, bir yandan köle,
Kendi yarattığımız kafeslerde.
Arayış bitmez, soru işaretleri çoğalır,
Varoluşun anlamı, bir sonsuzluk döngüsü.