Tıpkı sessizce büyüyen bir orman gibi
Eserim usulca ilerliyor
Zor iş Benimki
Bulandırmaya gelmeyen bir iş
Atölyem de bir başıma çalışıyor olsam da
Kendimi yalnız hissetmiyorum asla bazen Parmaklarım tek başına tuhaf valiliğini icra ederken
Ben hayallere dalıyorum
Yaşamayacağım hayatların
Asla çıkamadığımseyahatlerin
Hiç görmediğim yüzlerin hayalini kuruyorum
Zincirin bir halkasıyım sadece
Önemsiz bir halka
Ama olsun
Hayatımın burada
Önünde gerili duran bu 3 ipte Parmaklarımın ucunda dans eden
Bu saçlarda olduğunu hissediyorum.
Ben bir şey düşünmezdim, bütün insanlar gibi yaşarken pek çok şeyi düşünme gereği duymuyordum. İnsan suyu bilmeyen balık gibiydi ,bilmesi için sudan çıkması gerekiyordu. Hayat mecbur bırakmadıkça insan hayatı boyunca hayatını sorgulamıyordu ,sorgulamak için bir sebep gerekiyordu .Hayat pek çok kişiye bu sebebi veriyordu aslında; tesadüf sandığımız karşılaşmalar ,kaderin oyunu sandığımız olaylar hayatın GÖR deme biçimiydi .Ama çoğunluk görmezden gelmeyi tercih ediyordu, hayatın akıntısının içinde kaybolup gidiyordu ya da büyük bir kayaya çarpıp parçalanıyordu...