Zifiri karanlıklar çöktü üzerime;
Ne bedenim ne gönlüm
Kaldırmıyor bunu.
Hangi mahlukatın gücü yeterdi ki?
Gidişin değil,
Gidişindeki "ben" korkutuyor beni.
Zaman çoktan silmiştir adımı zihninden;
Zaten hiç yer edinmemişim ki gölgende...
"Bıktım!" demekten de
Bıkıyormuş insan;
Bunu da öğrettim kendime,
Aferin bana!
NEYSE...
Bulutsuz geceleri öyle seviyorum ki,
Sanki bütün yıldızlar seni görmüş de,
Kendini gösteriyor.
Pencereyi açtım içeriye,
Yüzüme doğru serin ve hafif bir yaz,
Rüzgarı vuruyor.
Karanlıkta oturmuş sana bu şiiri yazıyorum.
Bu şiir sana hiç ulaşmayacak biliyorum.
Çünkü kendimi tanıyorum
Ve seni çok seviyorum.
Pencere açmış gökyüzüne bakıp
Yıldızlarla seni düşünüyorum
Ve belki bir milyoncu kez içimde tekrar ediyorum.
Seni seviyorum...
Senin gözlerinde bana dair hiçbir şey görmesem bile.
Işıkları açmayı sevmiyorum.
Çünkü ışıklar yıldızları saklıyor,
Ve bu benim seni düşünmeme engel oluyor.
Beynim "Işıkları aç" diyor,
Kalbim "O karanlıkta boğulana kadar kal" diyor.
Bilemiyorum...
Aslında ben hiçbir şey bilmiyorum.
Ne hasta bekler sabahı,
Ne taze ölüyü mezar,
Ne de şeytan bir günahı,
Seni beklediğim kadar.
Geçti,istemem gelmeni,
Yokluğunda buldum seni;
Bırak vehminde gölgeni,
Gelme,artık neye yarar?..
:Necip Fazıl Kısakürek: