Kitap gerçekten nefis.
Bolca sanat, sanatçı ve hayatla, okurken sıkmayan, estetikle dolu bi çağa, iki büyük isimle kapı açan güzel bir kitap. Tavsiye edilir
Kitabı biraz sindirdikten sonra iyiki okudum diyorum. Okurken biraz zorlandım, akıcı değildi ama kitabın ana teması ve aldığım derin his nefisti. İnsanların tatlı tatlı delirken bu deliliğe sahip çıkması yada ondan kurtulması arasındaki savaşı sağlamdı. Hangi tarafta kalacağın senin mi? Yoksa çevrenin seçimimi ? Delilik aslında normal mi? İnsanın kendinden ve çevresinden en iyi intikam alma şekli intihar değilde delilik mi? Delilik bu b*ktan dünyaya katlanmak için iyi bir yol mu? Yada hayat herşeye rağmen iyi bir şekilde yaşamaya değer mi ? Okurken çok fazla soru sorup yanıtlama fırsatı bulduğum bir kitap oldu bu yüzden sevdim. Bu arada zamanın yeni yeni atlatılmış yahudi düşmanlığıyla ilgili verdiği mesajlarda yerindeydi. Bu mevzu çokça işlenip kimisini baymış olsa bile dünya var olduğundan beri çeşitli milletlerin birbirini bu şekilde bazen farkında bile olmadan yaraladığını görebiliyoruz. Dünya bunu aşmış değil. Irkçılığa uğramış bir insanın, küçük bir çocuğun aldığı hasarı görmek iç acıtıcı. Ve son olarak kitabın ismide hissi gibi müthiş.
Duvar kitabından sonra bunu okudum ikisinide sevdim. İki kitap birbirine bakan yakın pencereleri olan iki ev gibiydi.. Yazar sanki hayatının başka başka versiyonlarını hayal ederek çıkarıyor hikayeleri, yada ben uydurdum bilmiyorum ama böyle düşünmeyi sevdim hangisi gerçek hangisi kurgu bilmeden okumayı. Hangimiz kendimiz için bambaşka hikayeler yazmıyoruz ki kafamızda, (başka bir evrende en güzel halinle) gerçi hikayelerin biraz karamsar tarafları var ama Norveçte yaşamıyoruz sonuçta, belki az bile. Kısaca tavsiye ederim işlediği konular sağlamdı. DuvarSürgün
Kitabı okurken çok keyif aldım ve ufkumu açtı. Benim gibi ufkunun dar olduğunu düşünen insanlara tavsiye ederim.
Bu dünyadan (topraklardan) iyiki geçtin Doğan Cüceloğlu 🩵
Tıpkı Zezè gibi Momo’nun hikayesinide severek okudum.. Farklı yerlerde, farklı zamanlarda belkide içlerindeki çocuğun sesiyle, bu çocukları konuşturarak bütün çocuklar adına bişeyler söyleyen yazarları kutlarım çünkü çocukken güçlü olmak zorunda kalmış insanlara çok şey ifade ediyorlar ve seviliyorlar bu çocuk kahramanlar