Makyajı tazelenmiş kuklalar gibi çeviriyoruz en dayanıklı yüzümüzü birbirimize, ama sanki hiç kimse bakmıyor gözlerimizin içine... Ne göreceğini bilenlerin bezginliğiyle hep ötelere, uzaklara kayıp gidiyor meraksız, sorusuz, yanıtsız bakışlar..
Her fırsatta, var gücümüzle tekrarlıyoruz "ne kötü günlerde yaşadığımızı", tekrarlıyor ve avunuyoruz. Daha uzun yankılanıyor "biz varız, buradayız" seslenişlerimiz, yankılanıyor ve yanıtsız kalıyor.
Sanki söyleyecek çok sözümüz var ama sesimiz kalmamış gibi. Anlatmak, anlamlandırmak, sözcüklendirmek istediğimizde boş boş tınlayan bu ses bize ait değil gibi, atamadığımız gerçek çığlıkların yerini almış bu sessizlik bile artık bizim değil..