İçinden çıkamadığımız, derinliğini bir türlü kavrayamadığımız, doğrusal sandığımız ve fazlasıyla yanıldığımız, zamanı yutmuş bu evren... Döner,kıvrılır,azalır,çoğalır.
Sonra tekrar döner,tekrar kıvrılır,tekrar azalır, tekrar çoğalır.
Sonra tekrar...
Yıllardan değil, yaşadıklarindan da değil.Yaşayamadiklarindan.Herşey ne tuhaf.En son damladığını hatırlıyorum hayatın içime.Ne ara böyle çağlamaya başladı, dünyanın sakızli yükünü fazlaca üzerimde taşımaya başladım?