Ben Ivan Dmitriç Gromov, savaşmaktan ve devamlı bir korku halinde olmaktan hırpalanmış ruhumu tıpkı bir aynadaki gibi yansıtan mutsuz ve solgun bir yüzüm var. Akıl dışı sözleri kâğıda aktarmak güçtür. İnsanların alçaklıklarından, hakikate kafa tutan zorbalıktan, zamanla yeryüzüne inecek olan güzel hayattan, zorbaların aptallığını ve acımasızlığını her dakika anımsatan pencerelerin parmaklıklarından bahsederim. (Altıncı Koğuş, Sayfa 4 ve 6).