Heyhat
@Heyhat_
40 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
"Çiçeklerle hoş geçin, balı incitme gönül.
Bir küçük meyve için dalı incitme gönül.
Mevla verince azma, geri alınca kızma, tüten ocağı bozma, külü incitme gönül.
Dokunur gayretine, karışma hikmetine, sahibi hürmetine, kulu incitme gönül.
Sevmekten geri kalma, yapan ol yıkan olma, sevene diken olma, gülü incitme gönül."
Yunus Emre
Kimseye, hicbir davaya gobeginden bağlı olmayanlardan, eylemde bulunmayanlardan, başka ellerce sekillendirilmemislerden olmanın sunduğu sonsuz olanaklar, o sınırsız ve vasıfsız bütünlük: kendinden başka hiçbir şey olmamakligiyla her şey olan varlık.
Fena sayılmaz halim,
Bir lokma ekmeğim var, biraz aklım,
İğne ucu kadar da zevkim.
Annem var, ağaç yaprağından daha güzel,
Dostlar, akan sudan daha iyi.
Ölmemiş ama güneşin altında ince bir zar gibi solup gidivermişti. Kaybolmuş ya da varoluştan çıkıp gitmişti çünkü artık varoluşun içinde değildi. Ne kadar tuhaftı onu düşünmek varoluşun içinden böylece geçip giderken, ölerek değil de güneşin altında solup silinerek ya da kaybolup evrenin bir tarafında unutulup giderek!
