İşte seninle ikimiz insan yaşamının başlangıcında Adem'le Havva gibiyiz. O zaman giyecek olmadığı için insanlar çıplaktır. Oysa şimdi neredeyse dünyanın sonu geldi ama biz hala çırılçıplağız. Hala evsiz barksızız.
Yolda karşılaşan insanlar birbirlerinden kaçıyorlar. Yabancı bir insan tanımadığı bir insanla karşılaştığında; onun kendisini öldürmemesi için kendisi onu öldürüyordu.
İnsanları canlı canlı fırınlara atıp yakıyorlar, parça parça doğruyorlar. Pek çok insanı alabildiğince karanlık vagonlars tıka basa dolduruyorlar. Sonra biri gelip elini içeri uzatıyor ve rastgele eline geçeni dışarı alıp çıkarıyor. Kimilerini kesiyor, kimilerini asıyorlar.
Vlass ve arkadaşları bir araya geldiklerinde geçmişteki iyi günlere dönme dileklerinde bulunuyorlardı. Oysa kaybedilen şeylerin geri getirilmesi için insanların dağları bile yerinden oynatmadı gerekmez mi?